14-07-13

Vive la France! Dziś Francuzi świętują upadek monarchii. Uparcie twierdzą, że stali się wolni. Nie osądzałabym tak pochopnie Marii Antoniny. Choć blask Wersalu oślepiał moje oczy, królowa musiała czuć się w nim samotna. Lud Paryża otwarcie jednak mówi o swoich nieszczęściach. Kiedyś szedł na barykady, dziś gwiżdże na prezydenta. Ciężko było odnaleźć się w tłumie.

13-07-13

Wśród łuków, złoceń, dzwonników z kościelnych wież, gdzieś na obrzeżach jest szklana dzielnica. Paryskie szklane domy obdarte z ducha miasta dumnie wypinają swoje błyszczące ściany. W szklanych domach pracują szklani ludzie o duszach ze szkła. Zjadają się, męczą i gubią w szklanych korytarzach. Szukają szklanych drzwi do szklanego nieba.

12-07-13

Gdzieś w parkach, na placach i bulwarach zostawiamy dręczące nas koszmary o powrocie. D. ciężko też było o tym myśleć. Przyjechała zażyć Paryż w pigułce, głowę miała zaprzątniętą sprawami na uczelni. Nie chce walczyć z A., gdy ten nazywa Paryż rozczarowaniem. Bieże z tego miasta to, co jej się podoba i kolekcjonuje w małym podróżnym pamiętniku. Zapamięta to, co najważniejsze.

11-07-13

Ostatnie tygodnie są pierwszymi od dłuższego czasu, kiedy Paryżanie mogą cieszyć się piękną pogodą, opalaniem na nie całkiem bezludnych paryskich wyspach i chłodzeniem się pysznymi sorbetami Berthillion. Turystów jest jakby więcej, bardziej spoconych i nieco wystraszonych. W torebce obok błyszczyka, karty kredytowej i telefonu nosimy butelkę wody mineralnej. Chłodzimy się szumem włoskich fontann z wystawy Lagerfelda i podziwiamy brzeg Sekwany. Przyjemnie obserwować jej wartki bieg.

09-07-13

Miasto zakochanych stało się miastem pustej miłości. Język, w którym każde słówko brzmi jak wyznanie został zamieniony na czyn. Bo jaki sens szeptać sobie nad Sekwaną wyznania? O wiele przyjemniej zatopić się w gestach przepełnionych sztucznością. Czy to zew natury, czy miesiąc, w którym w powietrzu unoszą się feromony?