08-07-13

Jeśli zdarza mu się rozczarowywać to tylko dlatego, że wie, że przyjadą przyjaciele i przywiozą słońce. Gdzieś w ogrodach i gdzieś nad Sekwaną. Wiadomo, tyle słów do powiedzenia, tyle opowieści. Tyle nas w słowach. Od spacerów bolą nas stopy. Świadomie rezygnujemy z metra. Słońce pieści złoto Paryża i naszą skórę. Chować się pod ziemię to czyste szaleństwo. Omijamy zaułki, wychodzimy na wielkie bulwary. Dziś błyszczą bardziej niż zwykle.

Kilka słów od Henryka

Wypili wszyscy trzej, ale że to było w czasie francusko-pruskiej wojny, ławnik więc Gomuła znowu wrócił do polityki.
— Francuzy — rzekł — to też jest bałamutny naród. Ja ich ta nie pamiętam, ale mój ojciec to powiadał, że jak stali u nas kwaterami, to ta sądny dzień był w całej Baraniej Głowie. Strasznie do bab ciekawe! Mere naszej chałupy mieszkał Staś, ociec Walentego, a u nich też stał Francuz — może i dwóch! — czy ja wiem? Aż tu się budzi Staś w nocy i mówi: «Kaśka, Kaśka! Mnie się widzi, że to Francuz coście kiele ciebie majstruje?» A ona powiada: «A i mnie się widzi to samo». Tak Staś powiada: «A powiedzże mu, żeby sobie poszedł precz!» — «Ba — powiada baba — gadajże z nim, kiej on po polsku nie rozumie!» To i cóż miał robić."

 

 

05-07-13

W szaleństwie zakupów złapałyśmy prawdziwie paryskiego bakcyla. Bakcyla pasków. Potrafimy je dostrzec z odległości 50 metrów, z drugiego końca sklepu, z przeciwnej strony ulicy. Oczy błyszczą nam się wtedy jak kryształy Baccarat. Nie sprawdzamy stanu naszych kont. Robimy to, co w Paryżu każdemu wychodzi najlepiej...

04-07-13

Jeśli chodzi o jedzenie to arcydzieła Luwru nie dorównują prostym przyjemnościom jedzenia rogalika bądź bagietki z dżemem. Biedna Gioconda nie pozna nigdy smaku musztardy Dijon ani Boeuf Bourguignon. Gdyby tylko udało jej się uwolnić od turystów uciekłaby do Laduree i oddała się jedzeniu makaroników, tartinek z kremem pistacjowym i truskawkami oraz czekoladowych musów. Gioconda zostaje uwięziona, a my zaczynamy kolejny dzień od wizyty cukierni...

03-07-13

Między jedną parą butów i drugą przystajemy zjeść ciastko na schodach opery. Chciałybyśmy, by nasze włosy tak błyszczały w słońcu jak złoto okrywające figury muz. Wracamy na wielkie bulwary i podziwiamy wielkie dzieło barona Haussmana. W Galerii Lafayette wznosimy oczy ku niebu. Jeszcze nigdy nie widziałam piękniejszego.

02-07-13

Jeśli chodzi o artystów, to na Montmartrze ich nie ma. Poszukiwania trwały długio i były bardzo uciążliwe. Zakończyły się obfitym posiłkiem i obserwacją cyrkowców na schodach Sacré-Cœur. Z samego szczytu widać cały Paryż. Gdzieś tam w szczelinach, między kamienicami, w cichych zakątkach i uliczkach pochowali się ONI. Władcy piór i pędzli. Szarlatani. Artyści.